محمد خوارزمشاه

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 6 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(وف 617 ق)، شاعر. لقب او قبل از سلطنت قطب‏الدین بود و بعد از جلوس ملقب به علاءالدین (لقب پدرش) گردید. به آورده‏ى «مجمع الفصحا» به او سنجر ثانى و اسكندر ثانى نیز لقب داده بودند. وى هفتمین سلطان خوارزمشاهى (617 -596 ق) و پسر كوچك سلطان تكش بود. پس از چند جنگ متوالى، غوریان را برانداخت و سپس، به هواخواهى از شیعیان، مصمم به برانداخته خلفاى عباسى گردید. از مشایخ طریقت، احمد الخیوقى معروف به كبرى و از علما و ائمه، امام فخرالدین محمد بن عمر رازى و از شعراى بزرگ، جمال‏الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانى و پسر او كمال‏الدین اسماعیل و سید قوام‏الدین حسین صدرالدین على ذوالفقار شیروانى همعصر او بودند. او عاقبت در یكى از جزایر دریاى مازندران به نام جزیره آبسكون درگذشت. اشعارى از وى در تذكره‏ها آمده است.